«سینمای کودک ایران پیش از انقلاب، با حمایت کانون پرورش فکری، به بستری برای درخشش نوابغی چون کیارستمی و نادری تبدیل شد. آثاری ماندگار نظیر «سازدهنی»، «مسافر»، «یک اتفاق ساده» و «شهر قصه» با عبور از کلیشههای تجاری، مفاهیم عمیق اجتماعی و انسانی را با زبان ساده روایت کردند. این دوران طلایی که با انیمیشنهای آوانگارد اساتیدی چون زرینکلک و ممیز همراه بود، هویت سینمای اندیشمند ایران را در سطح جهانی تثبیت کرد و میراثی ماندگار برای هنر هفتم بر جای گذاشت.»
«سینمای ایران در گذر از ۱۲۴ سال تاریخ خود، تحولات تکنولوژیک شگرفی را تجربه کرده است. از ورود اولین دوربین توسط مظفرالدینشاه تا انقلاب دیجیتال در دهه ۸۰، فناوری همواره محرک تغییر در ساختار فیلمسازی بوده است. آثاری همچون «بوتیک» با شکستن سد دوربینهای دیجیتال، «دوئل» با ورود صدای دالبی، و «به وقت شام» با جلوههای بصری پیشرفته، مرزهای تولید را جابجا کردند. امروزه استفاده خلاقانه از فناوریهای نوین در فیلمهایی مانند «سرخپوست»، ثابت کرده است که میتوان با کاهش هزینهها، قصههایی با استانداردهای بینالمللی روایت کرد و سینمای ایران را به ویترینهای جهانی رساند.»
سینمای کودک ایران در دهه ۶۰، مسیری پرفراز و نشیب را از شکست انیمیشن «ابراهیم در گلستان» تا ظهور شاهکار امیر نادری طی کرد. فیلم «دونده» به تهیهکنندگی کانون پرورش فکری، نه تنها ساختار سینمای کودک را متحول کرد، بلکه با تدوین بهرام بیضایی و درخشش مجید نیرومند در نقش «امیرو»، به اولین فیلم ایرانی پس از انقلاب تبدیل شد که توجه جهانیان را به خود جلب کرد. این اثر با دریافت جوایز بینالمللی از نانت و سنگاپور، نمادی از خودباوری و ایستادگی نوجوان ایرانی شد و سینمای نوین ایران را به بازارهای جهانی معرفی کرد.
«بهرام بیضایی، کارگردان، نویسنده و پژوهشگر بیبدیل فرهنگ و هنر ایران، در ۸۷ سالگی و دور از وطن چشم از جهان فروبست. او که با خلق شاهکارهایی همچون «باشو، غریبه کوچک»، «مرگ یزدگرد» و «مسافران»، استانداردهای سینما و تئاتر ایران را ارتقا داد، همواره در برابر سانسور و حذف تاریخ ایستادگی کرد. بیضایی با پژوهشهای سترگی مانند «نمایش در ایران»، ریشههای هویت ملی را زنده نگاه داشت. مهاجرت ناگزیر او به دانشگاه استنفورد، نتیجه سالها محدودیت بود، اما پیوندش با ایران هرگز گسسته نشد. این یادداشت، ادای دینی است به مردی که همواره میگفت: مذهب من فرهنگ است.»
«کمپانی پخش بینالمللی سون اسکایز (Seven Skies) در درخششی تازه موفق شد ۴ جایزه معتبر از رقابت جهانی Accolade آمریکا (نوامبر ۲۰۲۵) را برای سینمای مستقل ایران به ارمغان بیاورد. در این رویداد، فیلم «ماه پنهان» به کارگردانی مهسا احمدزاده جایزه ارزشمند Excellence را در بخش فیلمسازان زن دریافت کرد. همچنین مستند «سانس آتش» (حامد پوراسفندیانی) با روایتی از فاجعه سینما رکس، فیلم «کشیده در سیاهی» (مهیار میرپایاب) و فیلم کوتاه «اولین بوسه» (سید حسن حسینی) به همراه تقدیر ویژه بازیگری برای فرهاد بقائینی، موفق به کسب جوایز Merit شدند. این موفقیت بار دیگر قدرت پخش جهانی سون اسکایز را تثبیت کرد.»
تدوین فیلم یکی از ارکان اصلی روایت سینمایی است که نقش تعیینکنندهای در شکلگیری ریتم و انتقال نگاه کارگردان دارد. جریان تدوین در سینمای ایران از دوره آنالوگ تا عصر دیجیتال، مسیر تکامل تدریجی را طی کرده و امروز به جایگاهی حرفهای و رقابتپذیر در سطح بینالمللی رسیده است.
فیلم سینمایی «رها» در ادامه موفقیتهای جهانی خود، به دوازدهمین جشنواره بینالمللی «هوک» کردستان عراق در دسامبر ۲۰۲۵ راه یافته است. این فیلم به تهیهکنندگی سعید خانی و کارگردانی حسام حسینی، پس از دریافت جوایز مهمی از جشنوارههای ایتالیا و هند، اکنون در بخش مسابقه جهانی «هوک» برای کسب جوایزی چون «چایز دبللر کونی»، «جایزه کونی» و جایزه ۵ هزار دلاری «استعداد جدید» رقابت میکند. «رها» یکی از آثار اجتماعی موفق سینمای ایران در سال گذشته بوده و با حضور بازیگرانی چون شهاب حسینی و غزل شاکری، مسیر تازهای از موفقیتهای بینالمللی را تجربه میکند.
موسیقی متن فیلم یکی از مهمترین ابزارهای احساسی در سینما است که میتواند فضای داستان، شخصیتها و اتمسفر هر سکانس را عمیقتر و ماندگارتر کند. یک موسیقی متن خوب، بدون آنکه دیده شود، احساس تماشاگر را هدایت میکند و بر ترس، هیجان، غم یا امید او تأثیر میگذارد. در این مطلب به نقش موسیقی متن فیلم، انواع مختلف موسیقی در سینما و روند شکلگیری موسیقی فیلم در ایران میپردازیم و نشان میدهیم چرا کارگردانان حرفهای، موسیقی را بخشی جدی از روایت و هویت آثار سینمایی خود میدانند.
موج نوی سینمای ایران با حضور کارگردانانی چون فرخ غفاری، ابراهیم گلستان، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، سهراب شهید ثالث، عباس کیارستمی، بهرام بیضایی، ناصر تقوایی، امیر نادری، کامران شیردل، فروغ فرخزاد، محمدرضا اصلانی و فریدون گله شکل گرفت؛ نسلی که سینمای ایران را از فیلمهای تجاری و فرمولی به سوی سینمای اندیشهمحور، تجربهگرا و هنری هدایت کرد. این تصویر مجموعهای از چهرههای اصلی موج نو است؛ جنبشی که مسیر سینمای ایران را دگرگون کرد و تأثیر آن هنوز در آثار فیلمسازان معاصر دیده میشود.
فیلم سینمایی «رها» در دو رسانه بینالمللی AMP و Taxidriver مورد توجه قرار گرفته است. آندریاس اونگربوک، روایت اخلاقی و ساختار نئورئالیستی فیلم را یادآور آثار کلاسیک ایرانی و همچنین «دزدان دوچرخه» دسیکا میداند و از ترکیب مؤثر درام، تعلیق و روایت اخلاقی تمجید میکند. ورونیکا نولیچدل نیز «رها» را اثری بالغ، صمیمی و تأملبرانگیز توصیف کرده که میان نقد اجتماعی و صمیمیت انسانی حرکت میکند. او بازی شهاب حسینی، ضحا اسماعیلیفر و غزل شاکری را ستوده و نقش فیلمبرداری روزبه رایگا و موسیقی فردین خلعتبری را در تقویت ملودرام اثر برجسته میکند.