نقد فیلم رها؛ درام پرتنش حسام فرهمند در ریندنس
فیلم «رها»، نخستین فیلم بلند حسام فرهمند، در سنت اصیل سینمای ایران گام برمیدارد؛ نوعی از سینما که از یک مسئله کوچک روزمره آغاز میشود و لایهلایه فشاری طاقتفرسا بر قهرمانان خود سوار میکند. این درام مستقل، نخستین نمایش بریتانیای خود را در جشنواره فیلم ریندنس ۲۰۲۶ تجربه کرد.
روایتی پرتعلیق از یک بحران معمولی
این بار آن شیء محوری که داستان را شعلهور میکند، یک لپتاپ دزدیدهشده است. زن جوانی برای حفظ شغلش باید آن را جایگزین کند، اما خانواده کمدرآمدش توان مالی خرید آن را ندارند. فرهمند از دل همین مشکل ساده، داستانی میسازد که لحظهبهلحظه فشردهتر و پرتنشتر میشود؛ ایدهای که روی پرده مثل گیرهای محکم مخاطب را در چنگ خود نگه میدارد.
کارگردانی هوشمندانه و خلق تعلیق
آنچه کارگردانی فرهمند را متمایز میکند، توانایی او در تبدیل یک بحران عادی به روایتی پرتعلیق و نفسگیر است. فیلمنامه با پیچشهای پیاپی و کاملاً طبیعی، مسیر را تغییر میدهد و ثابت میکند برای درگیر نگه داشتن مخاطب، نیازی به بودجههای عظیم یا صحنههای پرهزینه نیست.
واقعگرایی متمایز و پالت رنگی فیلم
برخلاف بسیاری از فیلمهای این سبک، فیلم «رها» به تاریکی مطلق ابعادی مثل «من، دانیل بلیک» نزدیک نمیشود. پالت رنگی کارگردان کمی روشنتر است؛ جایی که دیوارهای آبی اتاقها و قرمزی خون توحید که به فاضلاب شسته میشود، نمونههایی از این هوشمندی تصویری هستند. فیلم بدون موسیقی، نگاهی کاملاً واقعگرایانه به فداکاریهای این خانواده دارد.
درخشش تیم بازیگران و نقشآفرینی شهاب حسینی
بازی بازیگران در تمام طول فیلم بسیار قدرتمند است و به درام احساسی آن، حس واقعیت و اصالت میبخشد. شهاب حسینی در نقش پدر خانواده، «توحید»، بخش عمده فیلم را با بازی درخشان خود پیش میبرد. او بار مشکلات خانواده را با وقار و آرامشی تأثیرگذار بر دوش میکشد و نمونهای از یک قهرمان در سبک کنلوچ است؛ مردی خیرخواه که هرچه تلاش میکند، بیشتر در باتلاق مشکلات فرو میرود.
در مجموع، فیلم «رها» سنت انسانی و همدلانه سینمای ایران را با روایتی پرپیچوخم و غیرقابل پیشبینی ترکیب میکند که تا آخرین قاب مخاطب را درگیر نگه میدارد. حسام فرهمند فیلمی زیبا، پرتنش و عمیقاً تأثیرگذار ساخته که ارزش خرید بلیت را کاملاً توجیه میکند.
*این نقد بر اساس نسخه مطبوعاتی فیلم در جشنواره فیلم ریندنس ۲۰۲۶ نوشته شده است.
